Premijera monodrame „Džo Frejžer”, koju je po motivima poeme „Ja, Džo Frejzer” Srđana Valjarevića, u produkciji Bjelopoljskog pozorišta, dramatizovala i režirala rediteljka Hana Japundžić, biće upriličena 23. novembra, u 20 časova, u velikoj sali bjelopoljskog Centra za kulturu. U ulozi Džo Frejžera je Petar Novaković.

Monodrama „Džo Frejžer” donosi dubok pozorišni susret sa pričom koja, kroz nesvakidašnju energiju i suverenu glumačku snagu, otvara prostor za promišljanje o ljudskim sudbinama. Kroz autentičnu interpretaciju, glumac ogoljuje lik pred publikom i vodi nas kroz kovitlac emocija, pretvarajući scenu u ring gdje tišina postaje snažnija od borbe i riječi. Izbrušeno preciznim rediteljskim rukopisom, ovaj komad prerasta u snažan scenski doživljaj u kojem se intimna borba pretvara u opštu katarzu.

Riječ rediteljke: „Tekst ’Džo Frejžer’ Srđana Valjarevića u glumačkoj interpretaciji Petra Novakovića priča je o unutarnjoj borbi pojedinca postavljena doslovno u boksačke rukavice. Znakovito je da se predstava bavi pitanjem pobjede i poraza upravo u trenutku u kojem Balkan, a i kompletan svijet, preokupira tema pravde i ideoloških vrijednosti koje su u startu postavljene pogrešno, a onda putem postale još samo pogrešnije. Džo Frejžer je žrtva tih pogrešaka od prije pola vijeka, kada je profesionalno djelovao, a Petar Novaković djeluje u ovom pogrešnom, sada. Jedan je Amer, drugi je Crnogorac. Džo Frejžer je imao i pjevačku karijeru. Istina je, puno je razlika između ove dvije persone, a ipak unutar monodrame, a i načinom na koji je Valjarević pisao, postoji taj sudar u kojem su obojica zapravo inhibirani pojedinci, luzeri. Voljela bih da ova monodrama u trenutku gledanja publiku zabavi, a da prava monodrama počne kad pojedinac ode doma i kad pod vlastitim tušem te večeri prepozna da je, bio boksač, glumac ili bilo šta, svima borba slična jer svi se zapravo borimo u istom ringu.”

Petar Novaković: „Džo Frejžer je monodrama o muškarcu nastala iz istoimene poeme Srđana Valjarevića. Čekirajte. Čitajte Srđana. Muškarci mahom ne brinu o sebi. Muškarci imaju običaj da drže u sebi snove, ideje, odgovore i reakcije na život. Većinom zbog naslijeđenih obrazaca ponašanja, zatim direktnog ali opšteg pitanja i svakog drugog okvira društvene realnosti u kojoj se pojedinac po inerciji pronalazi i uklapa, uprkos tome što ne postoji siguran recept individualnog, odnosno kolektivnog spasa i uspjeha.To je svijet zbrke, trke, odricanja, trpljenja i discipline, očigledan kao mliječni put ili dim iz auspuha automobila koji je naglo ubrzao, ispunio svoj zadatak i otišao, iscrpljenih resursa, ostavljajući čitavu galaksiju za sobom.

U tom svijetu živi Džo Frejžer, muškarac, nesiguran u ishod, u strahu, najviše od samog sebe. Ono što ga odvaja od okoline je njegova titula, Frejžer je svjetski šampion. Frejžer pristaje na to ludilo. Frejžer ima tu svijest. Pomoću nje detronizuje urođenu blefersku mušku nemuštost te u sebi kultiviše poziv da otvori dušu, zaigra i zaista bude sopstvena ideja nad-čovjeka-hazardera koji rizikuje u kosmičkoj igri ravnoteže između misli i djela. Čovjeka koji se igra svojim bićem među silama. Čovjeka koji živi svoj život, gori, gubi i pobjeđuje.

Frejžera treba zamisliti srećnog. Frejžer je vedar ali usamljen, vješt ali lijen, osjećajan ali divalj, konkretan ali začudan, klošar i pijanac ali svjetski šampion! To nije nepravda već utopijski poredak. Frejžer je čovjek koji sanja, kao svaki drugi ali koliko je snova odnio vjetar? Koliko šampiona se krije oko nas? Svi imamo šampionski integritet kojim hranimo društveni sistem. Zauzvrat, sistem nas jede, daje gas i ostavlja nas sagorjele u dimu kratkog osjećaja da je zadatak ispunjen. Poput izvađenog srca na žrtveniku života, visoko podignuti iznad sopstvenih tijela kucamo stisnuti u šakama sve dok nas prsti ne zakotrljaju niz hiljade stepenika, pod noge u prašinu i zaborav.”